Dispatch to bez wątpienia growe arcydzieło z gatunku epizodycznych gier przygodowych pełny szalonego humoru, niepohamowanych emocji i akcji, ukazujący genialnie opracowaną fabułę której struktura zmienia się w zależności od podejmowanych przez was w trakcie rozgrywki decyzji – a to wszystko opieczętowane w jakże dojrzałej formie.

Mała dygresja:

1. Tak jak zawsze, nie zamierzam zdradzać w treści poniższej recenzji poszczególnych elementów fabuły, to filar tej produkcji więc nie chcę byście stracili tego co jest w niej najlepszego.

2. Gra niestety oficjalnie nie posiada polskiej lokalizacji (napisów), jednakże w sieci można znaleźć spolszczenie przygotowane przez utalentowanych moderów – jak również na forum Steam prowadzona jest dyskusja z twórcami o możliwości wprowadzenia oficjalnego tłumaczenia do tej growej perełki. Być może się uda, warto spróbować o to powalczyć.


Tytuł być nie jest dla każdego to pewne, jego ukierunkowanie jest zwrócone ku fanom gier z tego gatunku, jak i dorosłej, bardziej dojrzałej growej publiczności ze względu na zawarte w niej wieloznaczne treści których głębsze przesłanie może nie do końca być zrozumiałe dla jej młodszych odbiorców – to szalona jazda w której nikt się nie będzie się hamować.

W grze gracz wciela się w postać Roberta, byłego super bohatera znanego szerszej publiczności jako Mecha Man, którego niszczycielska walka z przebiegłym arcywrogiem i jego wspólnikami doprowadziła do zniszczenia jego wielce zaawansowanego mechanicznego pancerza bez którego nie jest w stanie dalej aktywnie walczyć z jego upiorną bandą zbirów. Pozostający bez środków i możliwości na szybką naprawienie jego sprzętu, zostaje zwerbowany przez agencję Superhero Dispatch Network (SDN) werbującej uzdolnionych ludzi, bohaterów w tym zreformowanych złoczyńców aby stali na straży i porządku w mieście upadłych aniołów, pomagając jego mieszkańcom w różnych sytuacjach kiedy tylko będzie taka potrzeba.

Jako nowy telefoniczny dyspozytor będziesz odpowiedzialny za operowanie i zarządzanie podległą ci drużyną zwaną jako – Z Team, w której skład będą wchodzić najgorsi członkowie SDN, wykorzystując ich nadludzkie umiejętności do opanowania pojawiających się sytuacji alarmowych na terenie miasta.

Struktura rozgrywki jak w większości produkcji Telltale-o podobnych, tak i tu, bazuje w dużej mierze na zręcznościowych sekwencjach QTE (quick time events, w których musicie naciskać odpowiednie klawisze, bądź wykonywać określone ruchy myszką).

W jej trakcie prócz wykonywania strategiczno-taktycznych działań jako operator, bądź logiczno-zręcznościowych mini gierek z hakowania systemu będziecie wchodzić w interakcje z poszczególnymi osobami z waszej pokrętnej drużyny, budując relacje, więzi które w dalszej perspektywie będą wpływać na przebieg waszej fabularnej przygody – definiując tym samy ostateczne zakończenie, które jest kwintesencją/podsumowaniem waszych wszystkich działań i decyzji podjętych w trakcie gry. Jak to wszystko się zakończy i z jakim wynikiem, to już zależy od was samych.

Co do kwestii technicznych oprawa audiowizualna to istne arcydzieło, animacja, muzyka, postacie, teksty to mistrzostwo przy czym sterowanie jest banalnie proste – nie ma do czego się dowalić w tej grze, to stopień jakość dopracowania który naprawdę rzadko jest spotykany w grach, zwłaszcza w śród współczesnych produkcji.

Reasumując, to arcydzieło w które powinien zagrać każdy szanujący się gracz – gra warta każdej ceny i bez problemu mogę uznać ją za jedną z najlepszych gier jakie grałem w swoim długim growym życiu. Chciałbym w przyszłości zobaczyć jej kontynuację…

Gorąco polecam!

Zachęcam wszystkich do obserwacji kuratora, by na bieżąco otrzymywać świeże informacje o nowo zrecenzowanych tytułach.